بررسی جایگاه دستان بریدهی حضرت ابوالفضل العباس علیهالسلام در نخستین عرصهی قیامت؛ دستانی که واسطهی رحمت، امان و شفاعت الهی برای امت شمرده شدهاند و در واپسین مراحل قیامت، آرامبخش دلها در میان زلزله، حیرت و وحشت محشرند. دستان حضرت، مجرای فیض الهی در سراسر عالم وجود است؛ دستانی که گرهگشایی از درماندگان و پناهبخشی به مضطران، شأن ذاتی آنهاست و با شفاعت خویش، مسیر ورود به عرصهی حسابرسی را برای اهل امید و توسل هموار میسازند.
